Söylemezdin tüm o sözleri
Görseydin en gerçek halimi
Artık önemi yok
Her yanlışta doğar bir doğru
Belkide böyle olmalıydı bu
Boşver ziyanın yok
Başka birine kendimi anlatmak
Başka birine duvarlarımı yıkmak
Başka tenlerde aşkı aramak

İnan istemem artık
Zor duramam ayakta hergün kırılıpta
Zor aşk yaşanmıyor hergün her an yanılıpta
Her giden bir parça çalıyor benden

Yarım kalanlara rağmen

Yok bağırma sakın hiç şimdi alınıpta
Yok üstüme gelme hiç eskiye sarılıpta
Her acı bir günah siliyor benden

Yarım kalanlara rağmen

Şimdi yaramı sarmam gerek
Aşkla aramı yapmam gerek
Kime inanmalı
Başka birine kendimi anlatmak
Başka birine duvarlarımı yıkmak
Başka tenlerde aşkı aramak
İnan istemem artık...

Elvada herkse...

yalan mıydı?

Yalan Yalan Yalann Yalan ..


Gözümdeki ateş kalbimi yakınca..
Sandımkı aşkımız ömür boyunca!
Meğer bu bir oyunmuş kolay oynanan
Beni sevdığın varya o bile yalan..!
Yalan Yalan Yalann Yalan ...
Ayrılık yok artık böyle demiştin
Bilesin seni nasıl nasıl sevmiştim
Oysa gerçek farklıymış uyandığım an
Anladımki sevgi koca bir yalan !

Yalan Yalan Yalann Yalan ..

Söz vermiştin bana seninim diye..
Başka bir aşk bulmuşsun yine kendine
Söyle mutlumu simdi kalbini çalan?
Yoksa bu yeni sevgin odamı yalan!
Yalan Yalan Yalann Yalan ..

acizlik mi ?

ben mantığımla düşünemem işin aslı aşk sevgi ise!seni bırakıp gitse bile bi umuda sarılmak, her gece onun verdiği hediyelere bakarak onun giydiği bi atleti koklayarak uyumak,onu düşünmek,onun ne yaptığını düşünmek koksunu ciğerlerinin her noktasına çekip onu orda saklamaya çalışmak ondan gelicek bir mesajı beklemek acizlik mi??

sevdiğin insanın yanında olmasını istemek onunda seni sevmesi istemek çok mu bu hayat dediğin şeyde?senin yanında olması sana bu hayatta yardım etmesini istemesini?beni kollarına alıp sarsa başına göğsüne koysam sessizce hiç bişi yapmadan onu öylece izlemek?geriye ne kalırdı yaşananları atsan seni bir daha yaşamak isterim aslında beni al kucağına elini belime sar,üşürüm sabaha kadar...

bugun yine acılarımla yüz yüzeyim tekrar gözüm yaşlı kalbimde bir sızı var.daha 3 4 gün önce onunlaydım,idmanana gitmedim bi bahane bularak bütün bi günümü ona verdim bıraktım kendimi artık ne olucaksa olur diyerek.ankarayı dolaştık boydan boya her noktasını,köpek çifliklerine gittik bunu hep yapmak istemiştik geçde olsa yaptık bunu mutlu oldum ama belli etmedim çünkü içimdeki acıları dindiremedi.eğlendik güldük duruldum,şakalaştık yakınlaşır gibi olduk anılara daldım...kahve içmeye gittik karşımda öylece duruyo gülüyo bazen bana bakışını yakalıyodum bazense ben onu izlerden benim baktığımı görmesin diye gözlerimi kaçırıyodum.yine gitme vakti gelmişti her zamanki gibi sevdiğini sevdiklerini geride bırakıp büyük istanbulun yanlızlığına dönme vakti.otobüse bindim müzik eşliğinde hayallerle umutlarla ve anılarla..bi anda boğazı düğünlendi haykıramadım içimde kaldı.sonra otobüsün arkasına boş koluğuna geçtim kimse yoktu orda da yanlızlık hissettirdi,resimlerimizi izledim izlerken uyuya kaldım,sonra uyandım yolu izledim otoban ışıklarıyla paylaştık yanlızlığımı kendime benzettim onlarıda onca araba geçiyo ama gelip geçici,onlar ayakta durabiliyo ta ki birisi gelip indirmedikçe ama ben zorlanıyorum ayakta durmaya gücüm yok artık,kendimi iyi hissettiricek bişi yok yaratamıyorumda,başka ruhlard başka bedenlerde aramak istemiyorum ben aşkı,yoruldum gücüm yok buna..kalbim artık çok yorgun bu aralar bişiler hissediyorum bana bişi olucak diye ama hayırlısı açıkçası fazlada üzülmem buna.hiç bişi o kadar canımı yakamaz..

. . .

hayat nedir?bu soruyu son 1 yıldır çok sık sormaya başladım kendime.milyonlarca insan var dünyada hepsinin yaşamı,yaşadıkları birbirinden farklı.bazen kendime acaba onlar nasıl görüyo diye sorumuyo değilim.kendi hayatımın ne olduğunu biliyorum ya o yüzden bi de onlarınkini öğenmeye çalışıyorum.kimisine hayat çok basit kimisine zor.kimine ise amaan yaşıyoruz işte boşver ne düşünücen diyenide var.her gün bir konuşuşturma ne için ne uğruna peki?ben kendimi yıprattığımı düşünüyorum hayatın güzelliklerinin tadını çıkaramadığımın farkına varıyorum bu kısa ama bi o kadarda uzun yaşamda.sevdiklerimden uzakta sevilmekten uzaktayım.insan kendiyle mutlu olamıyosa ne yapmalı sizce?bi uğraş mı,bi kız arkadaş mı veya başka şeyler mi?bundan yaklaşık 9.5 ay önce ilk kız arkadaşım oldu.(ilk derken herşeyiyle tüm benliğiyle,gerçekliğiyle gerçek sevgi paylaşma anlamında) evet hayatım ondan öncede böyleydi koşuştumaca içinde kalabalık içindeydim normal herkes gibi.ama o hayatıma girdikten sonra başlamıştım hayatın şifrelerini,mutlu olmuştum ilk kez bu hayatta uzakta olsa bile beni seven birinin olduğunu bilmek belkide haz veriyodu bana.onu düşünmek huzur kaplıyodu içimi.hayatın bütün kargaşasını biraz olsun elimin tersiyle itebilmiştim,onu mutlu etmeye çalışarak,onu korumaya çalışarak belkide kendi hayatımın bana getirdiklerinin farkında değildim beni oyunlarından birini oynadığının farkına varamamıştım.tüm benliğimle adamıştım kendimi ona hayatımı onun hayatının önüne serdim kendi hayatımın zorluklarını tatsızlığını unutmuştum.bu aralar artık hiç düşünmüyorum hayatımı ne olucağı ne getiriceğini çünkü kendimiz kontrol edemiyoken bu hayatı boşa çabalamak niye??her gece yatağıma gittğimde verilen hediyeler eşlik ediyo bana ben anılarla yaşamayı tercih etmeyi seçtim.yastığa başımı koyduğumda saatlerde düşünceler sarıyo etrafımı uyutmuyolar beni sonra bi bakmışım dalmış gitmişim uyandığımda yeni bi günün benden götürdüğünün çok olduğunu fakat bana bişi getirdiğini görmedim.bi sbh bi akşam oluyo dünya tüm hızıyla dönüyo biraz olsun duraksamadan ve benden çalmayada devam ediyo işte naparsın karşı koyamıyosun..

aşkınla yandım

Aşkınla yandım aşkınla yandım

Yandım da yandım da küllere döndüm
Düşündüm seni senli günleri
Düşündüm düşündüm uykuya daldım

Gittiğin günü bittiğim günü
Hatırladım da kâbusla kalktım
Gittiğin günü bittiğim günü
Hatırladım da kâbusla kalktım

Aşkınla yandım aşkınla yandım

Yandım da yandım da küllere döndüm
Aşkınla yandım aşkınla yandım
Yandım da yandım da küllere döndüm
Aşkınla yandım aşkınla yandım
Yandım da yandım da küllere döndüm...