bugun yine acılarımla yüz yüzeyim tekrar gözüm yaşlı kalbimde bir sızı var.daha 3 4 gün önce onunlaydım,idmanana gitmedim bi bahane bularak bütün bi günümü ona verdim bıraktım kendimi artık ne olucaksa olur diyerek.ankarayı dolaştık boydan boya her noktasını,köpek çifliklerine gittik bunu hep yapmak istemiştik geçde olsa yaptık bunu mutlu oldum ama belli etmedim çünkü içimdeki acıları dindiremedi.eğlendik güldük duruldum,şakalaştık yakınlaşır gibi olduk anılara daldım...kahve içmeye gittik karşımda öylece duruyo gülüyo bazen bana bakışını yakalıyodum bazense ben onu izlerden benim baktığımı görmesin diye gözlerimi kaçırıyodum.yine gitme vakti gelmişti her zamanki gibi sevdiğini sevdiklerini geride bırakıp büyük istanbulun yanlızlığına dönme vakti.otobüse bindim müzik eşliğinde hayallerle umutlarla ve anılarla..bi anda boğazı düğünlendi haykıramadım içimde kaldı.sonra otobüsün arkasına boş koluğuna geçtim kimse yoktu orda da yanlızlık hissettirdi,resimlerimizi izledim izlerken uyuya kaldım,sonra uyandım yolu izledim otoban ışıklarıyla paylaştık yanlızlığımı kendime benzettim onlarıda onca araba geçiyo ama gelip geçici,onlar ayakta durabiliyo ta ki birisi gelip indirmedikçe ama ben zorlanıyorum ayakta durmaya gücüm yok artık,kendimi iyi hissettiricek bişi yok yaratamıyorumda,başka ruhlard başka bedenlerde aramak istemiyorum ben aşkı,yoruldum gücüm yok buna..kalbim artık çok yorgun bu aralar bişiler hissediyorum bana bişi olucak diye ama hayırlısı açıkçası fazlada üzülmem buna.hiç bişi o kadar canımı yakamaz..